KLUB BIEGACZA PRZYLESIE - Teoria treningu

Rola myślenia w sporcie

Myślenie to najistotniejsza część człowieka, a w odniesieniu do sportu można śmiało powiedzieć najważniejszy jego element. W życiu podejmujemy wiele decyzji, jedną z nich jest określenie w jakim stopniu sport będzie w nim występował. Jeżeli wybieramy aktywne uczestnictwo w życiu sportowym to kierują nami określone cele, motywy, dążenia. Trudno jest wykonywać jakiekolwiek zadanie, kiedy nie przynosi ono nam określonych korzyści. Tak też jest i w sporcie. Trenując zaspakajamy potrzebę aktywności fizycznej, odwracamy uwagę od codziennych problemów (odprężenie psychiczne), zyskujemy poczucie własnej wartości, itp. Nie zawsze jednak jesteśmy świadomi swoich motywów, które spowodowały, że sporo swojego czasu zainwestowaliśmy w sport. Dlatego tak ważna jest psychologia i określenie sobie jasnego celu, który chcemy osiągnąć trenując. Człowiek, który jest szargany wątpliwościami co do słuszności wyboru takiej a nie innej formy aktywności fizycznej może mieć spore problemy z osiągnięciem założonego wyniku sportowego. Niepewność bowiem, powoduje brak odpowiedniej koncentracji, szybkości działania, działa demobilizująco co z kolei pociąga za sobą nieregularność, wprowadza zamęt w poczynaniach, itd. Ważną rolę więc odgrywa nastawienie psychiczne do wykonywanej pracy, którą można śmiało nazwać inwestycją w siebie. W zależności od tego ile środków zaangażujemy w nasz trening, przyniesie on nam w danym okresie określone efekty. W życiu codziennym, jak i w sporcie szybkość, sposób i jakość myślenia odgrywa niesamowitą rolę. To jak myślimy w dużej mierze jest uzależnione od środowiska w jakim się wychowywaliśmy (bądź wychowujemy) i przebywamy, oraz od własnych cech osobowych, które określają m.in. podatność naszej osoby na wpływ sytuacji, z którymi konfrontuje nas życie. Od naszego myślenia wszystko się zaczyna: odczuwamy, analizujemy, podejmujemy określone decyzje, nawiązujemy kontakty z innymi ludźmi, oraz to co najważniejsze podejmujemy konkretne działania. Jest wiele czynników, które w zależności od naszego mentalnego podejścia i predyspozycji do treningu może się przełożyć na konkretny wynik sportowy, np. samodyscyplina, samokontrola umysłu, zdolności, temperament, koncentracja, motywacja, itd. Wyrabiając w sobie powyższe cechy na odpowiednio wysokim poziomie jesteśmy już w stanie myśleć taktycznie, potrafimy stworzyć odpowiedni plan swoich działań, ocenić swoje możliwości we współzawodnictwie, dokonać właściwego wyboru metody walki. Wraz z nurtem zdobywanych doświadczeń stajemy się groźnym rywalem w boju o najwyższe laury sportowego świata. Trzeba pamiętać, że myślenie w sporcie nie tylko dotyczy zawodników, ale w równej mierze ich trenerów, którzy muszą się wykazać równie wielką determinacją w procesie odpowiedniego myślenia aby móc wychować prawdziwych mistrzów. Każdy z nas jest inny i dlatego tak ważne jest właściwe podejście i zrozumienie w procesie szkolenia sportowego. Wykorzystajmy ten fakt w naszej karierze sportowej: zawodniczej bądź trenerskiej i spróbujmy najpierw patrząc na siebie, bądź na kogoś innego - zobaczyć w nim człowieka a dopiero potem sportowca.

Autor: Jarek

Współzależność między wydolnością a wytrzymałością

W praktycznej ocenie aktualnych i potencjalnych możliwości efektywnego uprawiania różnorodnych dyscyplin sportu określenie współzależności między wydolnością a wytrzymałością jest jednym z najważniejszych problemów. Rzetelne spojrzenie na ten temat jest możliwe dopiero wówczas, gdy precyzyjnie określimy podstawowe pojęcia naszych rozważań. Zacznijmy więc od krótkiego zdefiniowania pojęcia wydolności. Zazwyczaj wydolność rozumiana jest jako zdolność do wykonywania dużych wysiłków fizycznych, wywołujących najbardziej efektywne i ekonomiczne reakcje adaptacyjne podczas pracy i wypoczynku. Jest to pojęcie biologiczne, określające całokształt mechanizmów fizjologicznych zapewniających możliwość efektywnego wykonywana dużych wysiłków fizycznych bez głębszych zaburzeń podczas i po pracy. Wydolność ocenia potencjalne możliwości ustroju w sensie biologicznym, które w warunkach startowych mogą, ale nie muszą, być w pełni wykorzystane. Można na ten temat napisać jeszcze wiele istotnych rzeczy, jak np. o sprawności mechanizmów termoregulacji ustroju, efektywności systemu nerwowego, zapewniającego wysoki poziom zręczności i koordynacji mięśniowej, pułapie tlenowym, wydolności aerobowej (tlenowej) i anareobowej (beztlenowej) itd. Nie o to tu jednak chodzi. My mamy przecież określić tutaj współzależność między dwoma ściśle ze sobą współgrającymi ogniwami. Aby to uczynić musimy zdefiniować teraz drugie nasze ogniwo, czyli wytrzymałość. Wytrzymałość oceniana jest na podstawie możliwości (układów ruchowych i wegetatywnych) do wykonywania wysoko wydajnej pracy w określonych warunkach treningu sportowego przez długi okres czasu.: przy tym największe znaczenie dla zabezpieczenia energetycznego nabiera zdolność do dużego pobudzenia wegetatywnych układów organizmu. Wytrzymałość, określa się jako zdolność do długotrwałego wykonywania jakiejkolwiek pracy bez obniżania jej wydajności - jako zdolność przeciwstawiania się zmęczeniu. Jej miarą jest czas trwania pracy. Traktuje się ją jako zdolność ustroju zależną od wydolności, np. maksymalnego zużycia tlenu, a ponadto uwarunkowaną wpływami psychicznymi jak: silna wola, motywacja, zainteresowania itd. Wytrzymałość jest zdolnością do długotrwałego znoszenia przez organizm stanów stresowych wywołanych działaniem bodźców biologicznych i psychicznych, związanych z wykonywaniem wysiłków fizycznych, szczególnie w warunkach zawodów sportowych. W oparciu o przedstawione powyżej zagadnienia, możemy przejść do sedna naszego tematu i rozwinąć zagadnienie współzależności między wydolnością a wytrzymałością. Można z pewnością stwierdzić, że w sporcie przy braku wysokiego poziomu któregokolwiek z naszych ogniw nie ma mowy o uzyskaniu naprawdę dobrego wyniku sportowego. Dlaczego? Odpowiedź jest nader prosta: Sukces w sporcie możemy odnieść tylko w przypadku harmonijnego współdziałania naszego systemu wydolnościowego i wytrzymałościowego. Musimy zdawać sobie sprawę z poziomu wydolności jakim obdarowała nas natura i w połączeniu z czynnikami warunkującymi naszą wytrzymałość tak dobierać metody treningowe aby w sposób kontrolowany móc podnieść nasz poziom sportowy. Cele, które w danym momencie sobie obieramy muszą być proporcjonalne do naszej wydolności w danym momencie. Gdy spełnimy ten warunek możemy ograniczyć ryzyko odniesienia kontuzji, przetrenowania czy sytuacji odwrotnej, jak np. brak dostatecznego ogrania, wyćwiczenia określonych technik, braki taktyczne, bądź brak obycia na imprezach sportowych wyższej rangi, itp. Wszyscy posiadamy określoną wydolność, która określa potencjalne możliwości w zakresie wykonywanej pracy i tylko od naszej wytrzymałości (celów, motywacji, myślenia) zależy w jaki sposób oraz w jakim zakresie wykorzystamy siłę natury, która jest w nas.

Autor: Jarek